شماره ۲۹ - خدایگانا جایی رسیدی از رفعت

خدایگانا جایی رسیدی از رفعت
که چرخ پایه قدر تو در نمی یابد ۱

ز آفتاب عجب مانده ام که می تابد
مگر ز نور ضمیرت خبر نمی یابد؟ ۲

به درگاه تو مقیم است فتح از آنکه به حق
چو درگه تو مقام دگر نمی یابد ۳

تویی که نصرت دینی و بر مخلاف دین
بجز ز تیغ تو دولت ظفر نمی یابد ۴

ز بیم خنجر کشور گشای تو بد خواه
چو بخت تو نفسی خواب و خور نمی یابد ۵

چو تیر چار پرت از کمان روانه شود
بجز دو چشم عدو رهگذر نمی یابد ۶

عدوی بی سر و پا می کشد سر از خط تو
چو می برد به کله دست سر نمی یابد ۷

کسی که کان سخن می کند به بحر علوم
بجز محامد جودت گهر نمی یابد ۸

چو موجب است که بر جای من سخای تو را
نواله وقت خورش جز جگر نمی یابد؟ ۹

گذشت عمری تابنده ات ظهیر ندیم
ز سایه تو به رحمت نظر نمی یابد؟ ۱۰