شمارهٔ ۲۹۷ - وله ایضا

ای دل و جان بیاد تو زنده
همه فانی تو حیّ پاینده ۱

ای ز نعت صفات لم یزلت
فکر انسان سپر بیفکنده ۲

اعتقادات اهل باطل را
دست صنعت ز بیخ برکنده ۳

مهرت از هر دلی که سربرزد
بدهد جان چو صبح در خنده ۴

عاشق صادق تو چون شمعست
که ز گردن زدن شود زنده ۵

به زبان نام تو چگونه بریم؟
با چنین خاطر پراگنده ۶

به خدایی خویش در گذران
هر خطایی که رفت بر بنده ۷