شمارهٔ ۲۸۴ - ایضاً له

ای خداوندی که هر ساعت دل و دست ستم
بشکند از عدل تو چون شکّر از گفتار تو ۱

آرزو ها را بمهر او بجنبد دل زجای
چون ز زیر لب بنالد خامۀ بیمار تو ۲

گرچه خورشید از شعاعش مینهد پیوسته خار
گلشن گردون نباشد یک گل از گلزار تو ۳

آورد دزد حوادث نقب در دیوار ملک
گر نباشد پاسبانش دولت بیدار تو ۴

از ضمیر روشنت دارم گواهی معتبر
کین دعاگو از دل و جان هست خدمتکار تو ۵

بی گنه سیلیّ حرمانم مزن از دست جود
بس که خود بی بهره ام از دولت بیدار تو ۶

چون کم از من بنده صد کس بیش از هر زمره یی
زندگانی می کنند از راتب و ادرار تو ۷

بد نباشد نیز چون من آفرین گر بردرت
گرچه بیش از آفرینست از شگرفی کار تو ۸

خود مکن قصّه دراز ، آخر نباشد کم زنان
چون طمع کوتاه گشت از جبّه و دستار تو ۹

گرچه از روی کرم بر مقتضای رسم خویش
در حق کمن کرد سعیی کلک گوهربار تو ۱۰

وجه نان روشنترک باید مرین دیوانه را
کآبروی و خون خود ریزد باستحضار تو ۱۱

گر تردّد لازمست آخر سوی درگاه تو
ور حوالت بر در بستست ، هم انبار تو ۱۲