شمارهٔ ۲۴۷ - ایضا له

حکیم عهد و فرید زمانه مجدالدّین
که طبع خستۀ خود شادمان ازو دارم ۱

ورای نعمت صحّت درین جهان فراخ
تو هیچ نعمت دانی، من آن ازو دارم ۲

چو در معالجت من نکرد تقصیری
سپاس و منّت تا آسمان ازو دارم ۳

چو دزد علّت آهنگ گوهر جان کرد
میان دزد و گوهر پاسبان ازو دارم ۴

چگونه عذر کرمهای او توانم خواست؟
که من توان تن ناتوان ازو دارم ۵

ز چنگ علّت چون جانم او برون آورد
حقیقتست که جان و جهان ازو دارم ۶

ز من چه خدمت شایسته آید آنکس را
که بعد از ایزد خلّاق جان ازو دارم ۷