این متن شعری است که بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره عشق، فراق و آرزوی وصال است. شاعر از درد فراق و اشتیاق به معشوق میگوید و مرگ را بر زندگی بدون وصال ترجیح میدهد. همچنین، به قدرت الهی و نظم جهان اشاره میکند و امیدوار است که دلش به وصال معشوق برسد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، اشاره به مرگ و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد.
شمارهٔ ۱۴۸ - وله ایضا
روی خیمه سوی عراق کند ۱
تا ز گرد رکاب او همه کس
نوشداروی اشتیاق کند ۲
ای عجب!خود کسی چو من باشد
که همه عمر در فراق کند ۳
مرگ خوشتر بود از آن که کسی
زندگانی برین مذاق کند ۴
بخدایی که دست قدرت او
ماه را عاجز محاق کند ۵
خیمۀ هفت پشت گردونرا
پوشش این چهار طاق کند ۶
کین دل ریش آرزومندم
تا که با وصلت اتفّاق کند ۷
گر زند خنده یی دروغ زند
ور کند شادیی نفاق کند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.