خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های شاعرانه، زیبایی چهره معشوق را توصیف می‌کند. او می‌گوید وقتی صورت معشوق در آسمان نمایان می‌شود، ماه از حسادت می‌شکند. همچنین، شاعر از رنگ‌های زرد و خشک برای بیان احساسات خود استفاده می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعاره‌های شاعرانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق‌تر این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
شماره ۲۱۷ - عکس رخ تو چون بر فلک می افتد
عکس رخ تو چون بر فلک می افتد
مه در دویی خویش بشک می افتد ۱
رخسارۀ لعل بر رح زردم نه
کان رنگ برین رنگ خشک می افتد ۲
مه در دویی خویش بشک می افتد ۱
رخسارۀ لعل بر رح زردم نه
کان رنگ برین رنگ خشک می افتد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۶ - زلفت که زروی باز پس می افتد
گوهر بعدی:شماره ۲۱۸ - چون غنچۀ گل در تک و پو می افتد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
