شماره ۱۴۵ - کجایی ای بدو رخ افتاب دلداری؟

کجایی ای بدو رخ افتاب دلداری؟
چگونه یی که نه یی هیچ جای دیداری؟ ۱

بیا و خوی فرا مردمی و مردم کن
که هیچ حاصل ناید ز مردم آزاری ۲

حکایت غم دل با تو من چرا گویم؟
تو خود ز حال من و دل فراغتی داری ۳

بکار عشق تو در هستم آنچنان بیدار
که کار من همه بی خوابیست و غمخواری ۴

تو حال بنده چه دانی؟ که بگذرد شبها
که نرگس تو نبیند بخواب بیداری ۵

ز آفتاب فلک پیش من عزیزتری
وگر چه دایم در پرده، سایه کرداری ۶

مرا که آرزوی آفتاب خانگی است
چه کرد خیزد ازین آفتاب بازاری ۷

بزیر زلف تو منزل گرفت نیکویی
ز چشم مست تو پرهیز کرد هشیاری ۸

شود سیاهی شب شسته از رخ عالم
گر اب روی ترا اشک من کند یاری ۹

ولی چه سود؟ که هر احظه چرخ آموزد
ز عکس زلفتو و بخت من سیه کاری ۱۰