شماره ۱۱۴ - دروغ بود که من در غمت صبور شدم

دروغ بود که من در غمت صبور شدم
خلاف بود که از خدمنت نفور شدم ۱

دراز دیدم در تو زبان نزدیکان
برای مصلحتی یک دو روز دور شدم ۲

در اندرون من از آرزو جگر خون شد
بظاهر ار چه نمایم که من صبور شدم ۳

شدم بوصل تو مغرور من ز نادانی
ببین که عاقبت اندر سر غرور شدم ۴

هنوز زلف تو دارد دل شکستۀ من
که تا نگویی در بند آن کسور شدم ۵

چو خاک کوی ترا زحمت از حضور بود
بآستان تویی زحمت حضور شدم ۶