شماره ۱۶ - رخت از ماه و لبت از شکرست

رخت از ماه و لبت از شکرست
آنت ازین وینت از آن خوبترست ۱

بر رخت بوسه کجا شاید داد؟
که نظر نیز محل نظرست ۲

نه میان نیست میان تو ز لطف
وین عجبتر که میان کمرست ۳

تا لبت را نرسد چشم بدان
در زبانها همه نام شکرست ۴

بوسه یی از لب و دندان خوشت
خون بهای دو جهان خوش پسرست ۵

از چه ناشسته رخم می خوانی
که رخم شسته بخون جگرست ۶

بدکنی با من و گویم که مکن
گوئیم نیکست، اینم بترست ۷

با رخ و غمزۀ تو می سازم
که گل و خارتو با یکدگرست ۸