شماره ۹۰۷ - کار این است که از کارِ جهان آزادیم

کار این است که از کارِ جهان آزادیم
به دلی فارغ از اندیشه ی جان آزادیم ۱

فارغیم از هوسِ خواجگی و خیل و حشم
بل‌که از نیک و بدِ کون و مکان آزادیم ۲

دیده ای سرو که در باغ برآید ز چمن
مفرد انیم که چون سروِ روان آزادیم ۳

گه جوان یارِ قدم بودی گه پیرِ دلیل
بعد ازین از مددِ پیر و جوان آزادیم ۴

سرّ هر نه فلک از خلق نهان گو می باش
ما هم از خلق و هم از سرّ نهان آزادیم ۵

در نگیرد سخنِ دوزخ و جنّت با ما
حق گواه است کزین فارغ و زان آزادیم ۶

پیش تر بستگیِ ما ز نزاری بودی
زو هم آزاد ببودیم و همان آزادیم ۷