شماره ۸۰۵ - یک امشبی که به خدمت به باده بنشستم

یک امشبی که به خدمت به باده بنشستم
مکن به بی ادبی سرزنش که بس مستم ۱

اگر اشارتِ بوسی کنم مکن منعم
وگر به حلقۀ زلفت برم مبر دستم ۲

تو بس غریب نوازی اگر نه باده به دست
مرا چه زهره که هم زانوی تو بنشستم ۳

نه حّدِ مرتبۀ هم چو من ضعیفی بود
که دل به چون تو حریفی شگرف در بستم ۴

ورایِ این چه سعادت بود همین مقدار
کفایت است که در دولتِ تو پیوستم ۵

به اختیار شدم صید زلفِ مفتولت
همان رمیده نی ام کز کمند می جستم ۶

ز عشق باختن ار توبه کرده بودم شکر
که بر محبّتِ رویِ تو توبه بشکستم ۷

اگر به دیدۀ من پای نهی شاید
برو که در قدمت هم چو خاکِ ره پستم ۸

خلافِ رایِ نزاری مکن که کم یابی
مطیع تر ز چنین بنده ای که من هستم ۹