خلاصه و رده‌بندی سنی 18+

این شعر عرفانی از عشق به عنوان نیرویی الهی و فراگیر سخن می‌گوید که بر تمام جنبه‌های زندگی تأثیر می‌گذارد. شاعر از مستی ناشی از عشق، جذابیت‌های آن و تأثیر عمیقش بر روح و جان انسان می‌سراید. او همچنین اشاره می‌کند که عشق رازی است که نه همه قادر به درک آن هستند و تنها کسانی که از ابتدا با فطرت عشق همراه بوده‌اند، می‌توانند به عمق آن پی ببرند.

مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر نیاز به درک و تجربه‌ی بالاتری از زندگی دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعاره‌های به کار رفته ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

مشاهده کامل

مستیم از مبادیِ فطرت ز جامِ عشق
آری مدام مست شدیم از مدامِ عشق

بر بویِ تبعثون شب و روزم خراب و مست
تا مست سر ز خاک بر آرم به کامِ عشق

ببینی نهاده سویِ لحد اندرونِ خاک
باشد هنوز بویِ می ام در مشامِ عشق

هر دم زبانِ حال رساند به گوشِ من
از ساکنانِ عالمِ بالا پیامِ عشق

پر فتنه روزگارِ پریشان چو زلفِ دوست
ما معتکف نشسته به دارالسَّلامِ عشق

بر نقطۀ مراد نگردد کسی که او
بیرون بود ز دایرۀ اهتمامِ عشق

امرست عشق و عقل ازو یافت فیضِ نور
هر کس ولی نداند سّرِ کلامِ عشق

هر کس نیافت ره به سرِ گنجِ کُنجِ ما
هر مرغ را قبول نکرده ست دامِ عشق

بر ملکتِ سخن نشود شاه هم چو من
هر کو نبود ز اوّلِ فطرت غلامِ عشق

در ضبطِ ملکِ نظم نزاری شجاع شد
تا بر کشید تیغِ زبان از نیامِ عشق

«حکیم نزاری»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir