خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر به موضوعاتی مانند عشق، دیوانگی، رنج‌های عاشقانه، و ملامت‌های اجتماعی می‌پردازد. شاعر از پرورش یافتن در عشق و دیوانگی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که عشق واقعی نیازمند فداکاری است. همچنین، او به نقد مصلحت‌جویان و ستایش عاشقان راستین می‌پردازد و از دردهای روحی و اجتماعی خود می‌نالد.

مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی موجود در شعر، همراه با اشارات به رنج و دیوانگی، برای درک و ارتباط بهتر، نیازمند سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی است که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.

مشاهده کامل

مرا مادر به شیرِ عشق پرورد
پدر تعلیم در دیوانگی کرد

ز تن با جان برون آید چنین شیر
ولیکن تا که را دادند و که خورد

گر آبا واسطه گرامّهات اند
ز فطرت هر کس آورد آن چه آورد

چه می خواهد ز رندان مصلحت جوی
برو گو هم به گِردِ صالحان گَرد

دماغِ هرکه برد از خاکِ ما بوی
بر آرد عشق از مغزِ سرش گرد

زنان را فرق باشد بر فسرده
اگر عاشق نمیرد کی بود مرد

تنورِ سینه ی پر آتش من
به طوفانِ ملامت کی شود سرد

ملامت گر به عیب از ما نگوید
اگر یک شب به روز آرَد درین درد

مسلمانان نمی بینید آخر
سرشکِ سرخ بر رخ ساره ی زرد

خدایا حق گزارش باد هر کو
دلِ ریشِ نزاری را نیازرد

«حکیم نزاری»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir