شماره ۴۰۴ - دلم به دامِ تمنّایِ عشق چند افتد

دلم به دامِ تمنّایِ عشق چند افتد
شکالِ پایِ من از عقل ناپسند افتد ۱

گناهِ دیدۀ شوخ است این که هر ساعت
دلم چو صیدِ زبون در خمِ کمند افتد ۲

چه خوش بنازم اگر دامنِ وصالِ فلان
به کام در کفِ چون من نیازمند افتد ۳

چه سرو خوانمت آخر کدام نی شکری
بدین حلاوت ممکن بود که قند افتد ۴

اگر به باغ درآیی ز رشکِ قامتِ تو
چو بید ولوله بر عرعرِ بلند افتد ۵

اگر مرا بکشند از محبّتِ تو چه باک
محال باشد اگر عشق بی گزند افتد ۶

نزاریا به زه آور کمانِ آه و بنال
چنان که تیرِ فغانت به بیرجند افتد ۷