شماره ۴۰۲ - مرا دلی ست که هر لحظه در بلا افتد

مرا دلی ست که هر لحظه در بلا افتد
به دستِ خیره کُشی چون تو مبتلا افتد ۱

مرا خیال بر آن داشته ست و ممکن نیست
که گوهری چو تو در دستِ هر گدا افتد ۲

به یادگار دلی داشتم فرستادم
مده ز دست که چون زلف زیرِ پا افتد ۳

به جای دیدۀ مایی هنوز نا دیده
چه گونه باشد اگر دیده بر شما افتد ۴

کمالِ عشق بود بی توسّطِ نظری
که خاطری به دگر خاطر آشنا افتد ۵

به جهد در نفکندیم صیدِ صحبتِ تو
امیدوار توقّف کنیم تا افتد ۶

بود که واسطه ای گردد این غزل وقتی
بدین بهانه مگر خاطرت به ما افتد ۷

بدین دیار در انداختیم شرحِ غمت
هنوز باش که این قصّه تا کجا افتد ۸

به نامه ای مکن از لطفِ خویش محرومم
که محرمی چو نزاری به عمرها افتد ۹