شماره ۲۴۵ - خوشا وقتِ دیوانگانِ الست

خوشا وقتِ دیوانگانِ الست
که بی دل دلیرند و بی باده مست ۱

بهشت و جهنّم زده پشتِ پای
ز دنیا و دین کرده کوتاه دست ۲

ز اضداد توحید صورت مبند
که این رشته دیرست کز هم گسست ۳

ز پیوندِ مبداست این اتّصال
که آن جا جدا شد عسل از کبست ۴

در ابداع از آن جا که نیک است و بد
بلندش همان قدر دارد که پست ۵

از آن جا که معشوق و عاشق یکی ست
برون آمد از جان و در جان نشست ۶

اگر تو برون رفتی از خویشتن
جزو منگر ای یار تا هیچ هست ۷

مقاماتِ تو سدرة المنتهاست
چه باشی درین خاک دان پای بست ۸

دل هر که با عشق پیوند یافت
ز بیغارۀ عقل باری برست ۹

خنک آن برافکنده بنیادِ خویش
که یک باره از کفر و دین برشکست ۱۰

نمود اوّل و باز در پرده شد
نزاری از آن روی شد بت پرست ۱۱