بیست مهر: روز بزرگداشت حافظ

خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به موضوعاتی مانند مستی معنوی، از دست دادن خویشتن در عشق، نقد عقل و نفس، و ستایش توفیق الهی می‌پردازد. شاعر از حالتی سخن می‌گوید که در آن فرد از خود بی‌خود شده و به مستی عشق الهی رسیده است. همچنین، به ناتوانی عقل در درک برخی حقایق و لزوم تسلیم در برابر عشق الهی اشاره می‌کند.

متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم به کار رفته نیاز به دانش ادبی و عرفانی پایه دارد.

مشاهده کامل

در حضور دوستان می پرست
این گواهی میدهم اندر الست

هرکه را دادند جام بی هُشی
مست و لایعقل شدو از خود برست

دل ز بدو فطرتم از دست رفت
لاجرم اینجا نمی آید بدست

چون ندادم دل به دلداری نِیَم
لایق و همصحبت اهل نشست

توبه ی توهم چو زلف یار ماست
پای تا سر پرشکنج و پر شکست

چیست عقل و نفس ما؟لات و هبل
پس چرائی معترض بر بت پرست

هم عنان جبرئیل حضرت است
هرکه را توفیق بر فتراک بست

عاقلان را حوصله ی این لقمه نیست
بر نزاری شان ولی انکار هست

خویشتن بینان کوته دید را
نیست حدّ خود براندازان مست.

«حکیم نزاری»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir