شماره ۸۵ - قیامت است سفر کردن از دیار حبیب

قیامت است سفر کردن از دیار حبیب
مرا همیشه قضا را قیامت است نصیب ۱

به ناز خفته چه داند که دردمند فراق
به شب چه می گذراند علی الخصوص غریب ۲

به قهر می روم و نیست آن مجال که باز
به شهر دوست قدم در نهم ز دست رقیب ۳

پدر به صبر نمودن مبالغت می کرد
که ای پسر بس از این روزگار بی ترتیب ۴

جواب گفتم از این ماجرا بس ای بابا
که درد ما نپذیرد دوا به جهد طبیب ۵

مدار توبه توقع ز من که در مسجد
سماع چنگ تامّل کنم نه وعظ خطیب ۶

به مکتب از چه فرستادی ام نکو ناید
گرفت ناخن چنگی به ضرب چوب ادیب ۷

هنوز بوی محبت زخاکم آید اگر
جدا شود به لحد بند بندم از ترکیب ۸

به اختیار نزاری سفر نکرد آری
ستم غریب نباشد ز روزگار غریب ۹