خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر از غم و اندوه ناشی از دوری یار خود می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه این غم، شب را برای او به دو نیمه تقسیم کرده است: نیمی در انتظار دیدن پروین (نماد امید یا یار) و نیمی دیگر در حال تحمل بار این انتظار.
محتوا شامل مفاهیم عاطفی عمیق و غم‌انگیز است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک یا مناسب نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۲۸ - ای یار شبی که بی‌رخت بگذارم
ای یار شبی که بی‌رخت بگذارم
پروین بود از غم تو آن شب یارم
یک نیمه زشب چشم به پروین دارم
یک نیمه همی ز چشم پروین بارم
پروین بود از غم تو آن شب یارم
یک نیمه زشب چشم به پروین دارم
یک نیمه همی ز چشم پروین بارم
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۷ - هر شب غم تو به مه اشارت‌کُنَدَم
گوهر بعدی:شماره ۱۲۹ - گرچه دل و سینه کان گوهر دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
