غزل ۲۸۴ - خیز، تا امروز با هم ساغر صهبا کشیم

خیز، تا امروز با هم ساغر صهبا کشیم
خویش را دامن کشان تا دامن صحرا کشیم ۱

باغ و بستان دلکشست و کوه و صحرا هم خوشست
هر کجا، گویی، بساط عیش را آنجا کشیم ۲

کس چرا از دست دنیا ساغر محنت کشد؟
ساغری گیریم و دست از محنت دنیا کشیم ۳

ساقیا، میخانه دریایی‌ست پر ز آب حیات
جهد کن، تا کشتی خود را در آن دریا کشیم ۴

نازنینان سرکش و ما در مقام احتیاج
جای آن دارد کزیشان ناز استغنا کشیم ۵

چون ز حال زار خود پیش تو نتوان دم زدن
گوشه‌ای گیریم و آهی از دل شیدا کشیم ۶

ای رقیب سنگدل، زین خشم و کین بگذر، که ما
ناز رعنایی ز یار نازک رعنا کشیم ۷

فکر خوبان کن، هلالی، فکر دیگر تا به کی؟
خود چرا بر لوح خاطر نقش نازیبا کشیم؟ ۸