غزل ۲۷۷ - نقد جان را در بهای زلف جانان می دهم

نقد جان را در بهای زلف جانان می دهم
عاشقم وز بهر سودای چنین جان می دهم ۱

ای که از حال من آشفته می‌پرسی، مپرس
کز پریشانی خبرهای پریشان می دهم ۲

پیش آن لب، زار می‌میرم، زهی حسرت! که من
تشنه لب جان بر کنار آب حیران می دهم ۳

این چنین کز چشم من هر گوشه می‌بارد سرشک
عاقبت از گریه مردم را به توفان می دهم ۴

دور ازو، هجران، اگر قصد هلاک من کند
عمر خود می‌بخشم و جان را به هجران می دهم ۵

هر که روزی دل به خوبان داد، آخر جان دهد
وای جان من! که آخر دل به ایشان می دهم ۶

در غم هجران، هلالی، از فغان منعم مکن
زانکه من تسکین درد خود به افغان می دهم ۷