غزل ۲۵۷ - دل را ز چاک سینه توانم برون کنم

دل را ز چاک سینه توانم برون کنم
غم را ز دل برون نتوان کرد، چون کنم؟ ۱

خواهم ز دل برون کنم این درد را ولی
در جان درون شود اگر از دل برون کنم ۲

هر محنت از تو موجب چندین محبتست
محنت زیاده کن، که محبت فزون کنم ۳

دل جانب تو آمد و خون کردمش ز رشک
از من عجب مدار که از رشک خون کنم ۴

از رشک خون غیر، که بر دامنت رسد
هر دم ز گریه دامن خود لاله گون کنم ۵

کارم، شبی که بی تو به دیوانگی کشد
افسانه تو گویم و خود را فسون کنم ۶

دیوانه شد هلالی و زنجیرش آرزوست
گیسوی او کجاست؟ که رفع جنون کنم ۷