غزل ۲۴۳ - پس از عمری، که خود را بر سر کوی تو اندازم

پس از عمری، که خود را بر سر کوی تو اندازم
ز بیم غیر، نتوانم نظر سوی تو اندازم ۱

پس از چندی که ناگه دولت وصل اتفاق افتد
چه باشد گر توانم دیده بر روی تو اندازم؟ ۲

نبینم ماه نو را در خم طاق فلک هرگز
اگر روزی نظر بر طاق ابروی تو اندازم ۳

تو می آیی و من از شوق می‌خواهم که هر ساعت
سر خود را به پای سرو دلجوی تو اندازم ۴

رقیب سنگدل زین سان که جا کرده به پهلویت
من بی‌دل چسان خود را به پهلوی تو اندازم؟ ۵

دلی کز دست من شد، آه! اگر روزی به دست آید
کبابی سازم و پیش سگ کوی تو اندازم ۶

هلالی را دل دیوانه در قید جنون اولی
اجازت ده که بازش در خم موی تو اندازم ۷