غزل ۲۳۳ - عیدست، برون آی، که حیران تو گردم

عیدست، برون آی، که حیران تو گردم
قربان خودم ساز، که قربان تو گردم ۱

خاکم به رهت، جلوه کنان، رخش برانگیز
تا خیزم و گرد سر میدان تو گردم ۲

جمعیت آسوده دلان از دل جمعست
جمعیت من آن که، پریشان تو گردم ۳

زین گونه که از شادی وصلت خبری نیست
مشکل که خلاص از غم هجران تو گردم ۴

من عاجزم از خدمت مهمان خیالت
این خود چه خیالست که مهمان تو گردم؟ ۵

تا یافتم از شادی وصل تو حیاتی
ترسم که: هلاک از غم هجران تو گردم ۶

بر خاک درت من که و تشریف غلامی؟
ای کاش! توانم سگ دربان تو گردم ۷

گفتی که: به جان بنده ما باش، هلالی
تا جان بودم بنده فرمان تو گردم ۸