غزل ۲۱۸ - نیست غم، گر شد گریبان من از غم چاک جاک

نیست غم، گر شد گریبان من از غم چاک جاک
سینه ام چاکست، از چاک گریبان خود چه باک؟ ۱

می کشی بر غیر تیغ و می کشی از غیرتم
از هلاک دیگران بگذر، که خواهم شد هلاک ۲

نیست جان را با تن پاک تو اصلا نسبتی
این تن پاک تو صد ره پاک‌تر از جان پاک ۳

خاک آدم را، از آن گل کرد، استاد ازل
تا چنین نازک نهالی بر دمد ز آن آب و خاک ۴

ای که از ما فارغی، گویا نمی دانی که ما
دردمندانیم و آه ما به غایت دردناک ۵

می پرستان را ز می هر دم حیاتی دیگرست
آب حیوان ریخت، گویا، باغبان در جوی تاک ۶

گر هلالی چند روزی در لباس زهد بود
باز در کوی خراباتست مست و جامه چاک ۷