غزل ۲۰۰ - آه! از آن شوخ، که تا سر نشود خاک درش

آه! از آن شوخ، که تا سر نشود خاک درش
بر سر عاشق بیچاره نیفتد گذرش ۱

ای که از عاشق خود دیر خبر می پرسی
زود باشد که بپرسی و نیابی خبرش ۲

آه سرد از دل پر درد کشیدم سحری
غافلان نام نهادند: نسیم سحرش ۳

من که رشک آیدم از خال سیه بر لب او
چون پسندم که نشیند مگسی بر شکرش؟ ۴

همچو فرهاد بهر کوه که بردم غم خویش
زیر آن بار گران سنگ شکستم کمرش ۵

زاهد از عشق بتان خواست مرا توبه دهد
مدعی بین، که خدا عقل نداد اینقدرش ۶

گر دلم زار شد از عشق بتان، غم مخورید
بگذارید، که می خواهم ازین زار ترش ۷

لاله بر خاک شهید تو جگر گوشه ماست
که برآورده بداغ دل خونین جگرش ۸

منظر چشم هلالی وطنش باد، که هست
میل هم صحبتی مردم صاحب نظرش ۹