غزل ۱۷۲ - وه! که سودای تو آخر سر به شیدایی کشید

وه! که سودای تو آخر سر به شیدایی کشید
قصه عشق نهان ما به رسوایی کشید ۱

آخر، ای جان، روزی از حال دل زارم بپرس
تا بگویم: آنچه در شبهای تنهایی کشید ۲

میکشند از داغ سودایت خردمندان شهر
آنچه مجنون بیابان گرد صحرایی کشید ۳

حال ما و فتنه چشم تو می‌داند که چیست؟
هر که روزی غارت ترکان یغمایی کشید ۴

بنده آن سرو آزادم، که بر رخسار گل
خال رعنایی نهاد و خط زیبایی کشید ۵

طاقت هجران ندارد ناز پرورد وصال
داغ و درد عشق را نتوان به رعنایی کشید ۶

صبر فرمودن هلالی را مفرما، ای طبیب
زانکه نتوان بیش ازین رنج شکیبایی کشید ۷