غزل ۱۵۵ - جز بندگیم کاری از دست نمی آید

جز بندگیم کاری از دست نمی آید
من بنده فرمانم، تا دوست چه فرماید؟ ۱

تو عمر من و وصلت آسایش عمر من
یارب! که رقیب تو از عمر نیاساید ۲

ای گل، تو به حسن خود مغرور مشو چندین
کین خوبی ده روزه بسیار نمی پاید ۳

تا چند جفاگاری، شوخی و دل افگاری؟
جایی که وفا باشد اینها به چه کار آید؟ ۴

در عشق هلالی را انکار کنند اما
این کار چو پیش آید افکار نمی شاید ۵