غزل ۱۵۲ - لعل جان بخشت، که یاد از آب حیوان می‌دهد

لعل جان بخشت، که یاد از آب حیوان می‌دهد
زنده را جان می‌ستاند، مرده را جان می‌دهد ۱

دور بادا چشم بد، کامروز در میدان حسن
شهسوار من سمند ناز جولان می‌دهد ۲

یارب! اندر ساغر دوران شراب وصل نیست
یا به دور ما همه خوناب هجران می‌دهد؟ ۳

دل مگر پا بسته زلف تو شد کز حال او
باد می‌آید، خبرهای پریشان می‌دهد؟ ۴

نیست درد عشق خوبان را به درمان احتیاج
گر طبیب این درد بیند ترک درمان می‌دهد ۵

موجب این گریه‌های تلخ میدانی که چیست؟
عشوه شیرین که آن لبهای خندان می‌دهد ۶

ای اجل، سوی هلالی بهر جان بردن میا
زانکه عاشق گاه مردن جان به جانان می‌دهد ۷