غزل ۱۲۷ - روز هجران تو، یارب! ز کجا پیش آمد؟

روز هجران تو، یارب! ز کجا پیش آمد؟
این چه روزیست که پیش من درویش آمد؟ ۱

آن بلایی که ز اندیشه آن میمردم
عاقبت پیش من عاقبت اندیش آمد ۲

با قد همچو خدنگ از دل من بیرون آی
که مرا تیر بلا بر جگر ریش آمد ۳

چشم بر هم مزن و هر طرف از ناز مبین
که به ریش دلم از هر مژه صد نیش آمد ۴

حال خود را چو به حال دگران سنجیدم
کمترین درد من از درد همه بیش آمد ۵

روز بگذشت، هلالی، شب هجران برسید
وه! چه روز سیهست این که مرا پیش آمد! ۶