غزل ۱۲۱ - از حال و دل و دیده مپرسید که چون شد؟

از حال و دل و دیده مپرسید که چون شد؟
خون شد دل و از رهگذر دیده برون شد ۱

ما بی خبران، چون خبر از خویش نداریم
حال دل آواره چه دانیم که چون شد؟ ۲

دل خون شد و از دست هنوزش نگذاری
بگذار، خدا را، که دل از دست تو خون شد ۳

تا باد صبا در شکن زلف تو ره یافت
بهر دل ما سلسله جنبان جنون شد ۴

کردیم به امید وفا صبر، ولیکن
هر چند که کردیم جفای تو فزون شد ۵

هر قصر امیدی، که برافراخته بودیم
از سیل فراق تو به یک بار نگون شد ۶

در عشق تو گویند: بشد کار هلالی
کاری که مراد دل او بود کنون شد ۷