خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ است که در آن شاعر از عشق و مستی و وابستگی به معشوق سخن می‌گوید. او آرزو می‌کند که همیشه در کنار معشوق باشد و از عشق او سرمست شود. همچنین، شاعر از تلخی‌های زندگی بدون معشوق می‌گوید و آرزو می‌کند که تنها نام معشوق بر زبان جاری شود.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی بالا نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۹۴ - دوش با صد عیش بودی، هر شبت چون دوش باد
دوش با صد عیش بودی، هر شبت چون دوش باد
گر چو خونم با حریفان باده خوردی نوش باد ۱
هر که جز کام تو جوید، باد، یارب! تلخ کام
هر که جز نام تو گوید تا ابد خاموش باد ۲
سرکشان را از رکابت باد طوق بندگی
حلقه نعل سمندت چرخ را در گوش باد ۳
میگذشتی با لباس ناز و میگفتند خلق:
این قبای حسن دایم زیور آن دوش باد ۴
گه گهی شبها در آغوش خودت بینم بخواب
دست من روزی ببیداری در آن آغوش باد ۵
تا هلالی لعل میگون تو دید از هوش رفت
زین شراب لعل تا روز ابد مدهوش باد ۶
گر چو خونم با حریفان باده خوردی نوش باد ۱
هر که جز کام تو جوید، باد، یارب! تلخ کام
هر که جز نام تو گوید تا ابد خاموش باد ۲
سرکشان را از رکابت باد طوق بندگی
حلقه نعل سمندت چرخ را در گوش باد ۳
میگذشتی با لباس ناز و میگفتند خلق:
این قبای حسن دایم زیور آن دوش باد ۴
گه گهی شبها در آغوش خودت بینم بخواب
دست من روزی ببیداری در آن آغوش باد ۵
تا هلالی لعل میگون تو دید از هوش رفت
زین شراب لعل تا روز ابد مدهوش باد ۶
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۹۳ - خوشا کسی که درین عالم خراب آباد
گوهر بعدی:غزل ۹۵ - بیا، بیا، که دل و جان من فدای تو باد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
