غزل ۹۳ - خوشا کسی که درین عالم خراب آباد

خوشا کسی که درین عالم خراب آباد
اساس ظلم فگند و بنای داد نهاد ۱

بیا، بیا، که از آن رفتگان بیاد آریم
که رفته اند و ازیشان کسی نیارد یاد ۲

مکن اقامت و بنیاد خانمان مفگن
که دست حادثه خواهد فگندش از بنیاد ۳

توانگری که در خیر بر فقیران بست
دری ز عالم بالا بروی او نگشاد ۴

کسی که یافت بر احوال زیردستان دست
بظلم اگر نستاند، خداش خیر دهاد ۵

صنوبرا، تو چه دل بسته ای بهر شاخی؟
چو سرو باش، که از بار دل شوی آزاد ۶

چه خوش فتاد هلالی ببنده خانه عشق
برو غلامی این خاندان مبارک باد! ۷