غزل ۸۹ - مرا به باده، نه باغ و بهار شد باعث

مرا به باده، نه باغ و بهار شد باعث
بهار و باغ چه باشد؟ که یار شد باعث ۱

رسیده بود گل، آن سرو هم به باغ آمد
بیار می، که یکی صد هزار شد باعث ۲

نبود ناله مرغ چمن ز جلوه گل
لطافت رخ آن گلعذار شد باعث ۳

اگر به میکده رفتیم عذر ما بپذیر
که باده خوردن ما را خمار شد باعث ۴

اگر ز کوی تو رفتیم اختیار نبود
فغان و ناله بی اختیار شد باعث ۵

گر از تو یک دو سه روزی جدا شدیم مرنج
که گردش فلک و روزگار شد باعث ۶

قرار در شکن زلف یار خواهم کرد
بدین قرار دل بیقرار شد باعث ۷

به مجلس تو هلالی کشید طعن رقیب
گل وصال تو بر زخم خار شد باعث ۸