غزل ۶۲ - دل های مردمان به نشاط جهان خوشست

دل های مردمان به نشاط جهان خوشست
در دل مرا غمیست، که خاطر بآن خوشست ۱

چون نیست خوشدل از تن زارم سگ درش
سگ بهتر از کسی، که باین استخوان خوشست ۲

خوش نیست چشم مردم بیگانه جای یار
چون یار من پریست ز مردم نهان خوشست ۳

از درد ناله کردم و درمان من نکرد
گویا دلش به درد من ناتوان خوشست ۴

سلطان ملک هستی باشد خیال دوست
این سلطنت به کشور ما جاودان خوشست ۵

ناصح، عمارت دل ویران ما مکن
بگذار تا خراب شود، کان چنان خوشست ۶

بر آستان یار هلالی نهاد سر
او را سر نیاز برین آستان خوشست ۷