خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از نامه‌ای که محبوبش نوشته سخن می‌گوید. نامه‌ای که نشانه‌ای از رحمت و محبت است و خط زیبای آن مانند داروی شفابخش است. شاعر از زیبایی و تأثیر عمیق این نامه و خط آن سخن می‌گوید و آن را به نامه‌ای که یوسف به یعقوب نوشت یا شفانامه‌ای که به ایوب رسید، تشبیه می‌کند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی پیچیده‌ای است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های عمیق نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۵۶ - رفتست عزیز من و مکتوب نوشتست
رفتست عزیز من و مکتوب نوشتست
یوسف خبر خویش به یعقوب نوشتست ۱
شد نامه ی محبوب خط بندگی من
من بنده ی آن نامه که محبوب نوشتست ۲
گفتست بخواند سنگ آن کوی سلامم
بنگر که سلامی به چه اسلوب نوشتست ۳
باز این خط خوب و رقم تازه بلاییست
این تازه رقم را چه بلا خوب نوشتست؟ ۴
بر نامه سیاهی طلبد آیت رحمت
ما طالب آنیم که مطلوب نوشتست ۵
بر صفحه ی رخسار تو آن خط دلاویز
یارب! قلم صنع چه مرغوب نوشتست؟ ۶
یاری که به من نامه نوشتست هلالی
عیسیست، شفانامه به ایوب نوشتست ۷
یوسف خبر خویش به یعقوب نوشتست ۱
شد نامه ی محبوب خط بندگی من
من بنده ی آن نامه که محبوب نوشتست ۲
گفتست بخواند سنگ آن کوی سلامم
بنگر که سلامی به چه اسلوب نوشتست ۳
باز این خط خوب و رقم تازه بلاییست
این تازه رقم را چه بلا خوب نوشتست؟ ۴
بر نامه سیاهی طلبد آیت رحمت
ما طالب آنیم که مطلوب نوشتست ۵
بر صفحه ی رخسار تو آن خط دلاویز
یارب! قلم صنع چه مرغوب نوشتست؟ ۶
یاری که به من نامه نوشتست هلالی
عیسیست، شفانامه به ایوب نوشتست ۷
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۵ - مه ز جور فلک دوتا شده است؟
گوهر بعدی:غزل ۵۷ - دارم شبی، که دوزخ از آن شب علامتست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
