غزل ۴۵ - وه! چه عمرست که در هجر تو بردم عاقبت؟

وه! چه عمرست که در هجر تو بردم عاقبت؟
جان شیرین را بصد تلخی سپردم عاقبت ۱

گر شکایت داشتی از ناله و درد سری
رفتم و درد سر از کوی تو بردم عاقبت ۲

بر لب آمد جان و در دل حسرت تیغت بماند
تشنه لب جان دادم و آبی نخوردم عاقبت ۳

بسکه آمد، چون قلم، بر فرق من تیغ جفا
نام خود از تخته هستی ستردم عاقبت ۴

گشتم از خیل سگان او، بحمدالله، که من
در حساب مردمان خود را شمردم عاقبت ۵

ای که میگویی: هلالی، حاصل عمر تو چیست؟
سالها جان کندم، از هجران بمردم عاقبت ۶