شمارهٔ ۱۸ - دربارۀ ملک اتسز

شاها ، خدایگانا ، آنی که لحظه ای
از بیم خنجر تو نیارد غنود چرخ ۱

در روزگار دولت تو همچو ماتمی
پوشد ز هیبت تو لباس کبود چرخ ۲

تا رفت جز براه وفاقت نرفت ماه
تا بود جز بحکم مرادت نبود چرخ ۳

از روی فخر گوهر اکلیل خویش ساخت
هر نکته کان ز لفظ شریفت شنود چرخ ۴

شاها چو دست حشمت تو برسرم ببرد دهر
در زیر پای قهر تنم را بسود چرخ ۵

هر چان طراوتست ز حالم ببرد دهر
هر چان حلاوتست ز عیشم ربود چرخ ۶

بی حسن اصطناع تو و لطف جود تو
عیشم بکاست عالم و رنجم فزرود چرخ ۷

به زین بمن نگر ، که اگر حالتی بود
والله ! که مثل من بخواهد نمود چرخ ۸