خلاصه و رده‌بندی سنی 18+

نویسنده از عدم درک حافظان از حالات عارفان و ویژگی‌های آنان اظهار شگفتی می‌کند و به آیات قرآن اشاره می‌کند که برخی صفات منفی مانند سخن‌چینی و منع خیر را توصیف می‌کنند. او از لطف و قدرت خداوند سخن می‌گوید که با وجود فهم نادرست مردم، حقایق را پنهان می‌کند. همچنین، نویسنده بیان می‌کند که حتی بیماری و مرگ می‌تواند پوششی برای لطف بی‌مثال خداوند باشد تا چشم‌های ناپاک از درک حقیقت محروم بمانند.

متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است و نیاز به درک بالایی از مسائل دینی و عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم انتزاعی آن را برای مخاطبان جوان‌تر دشوار می‌سازد.

مشاهده کامل

فصل سی و چهارم - مرا عجب میآید که این حافظان چون پی نمیبرند

مرا عجب میآید که این حافظان چون پی نمیبرند از احوال عارفان چنين شرح که میفرماید وَلَاتُطِع کُلَّ حَلَّافٍ غماّز خاص خود اوست که فلان را مشنو هرچ گوید که او چنين است با تو هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِیْمٍ مَناّعٍ لِلْخَیْرِ الا قرآن عجب جادوست غیور چنان میبندد که صریح در گوش خصم میخواند چنانک فهم میکند و هیچ خبر ندارد باز میرباید خَتَمَ اللهُّ عجب لطفی دارد ختمش میکند که میشنود و فهم نمیکند و بحث میکند و فهم نمی کند اللهّ لطیف و قهرش لطیف و قفلش لطیف اماّ نه چون قفل گشایش که لطف آن در صفت نگنجد من اگر از اجزا خود را فروسکلم از لطف بی نهایت و ارادت قفل گشایی و بیچونی فتاّحی او خواهد بود زنهار بیماری و مردن را در حق من متهمّ میکنید که آن جهت روپوش است کشندهٔ من این لطف و بی مثلی او خواهد بودن آن کارد یا شمشير که پیش آید جهت دفع چشم اغیارست تا چشمهای نحس بیگانهٔ جُنب ادراک این مقتل نکند.