این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از عشق، جدایی، و درد دل سخن میگوید. او از طبیعت و عناصر آن مانند باد، گل، و شراب به عنوان نمادهایی برای بیان احساسات خود استفاده میکند. همچنین، مضامین عرفانی مانند جستجوی حقیقت و پرهیز از افشای اسرار به چشم میخورد.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارههای به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۱۶۲ - مپیچ در سر زلف و بنفشه تاب مده
حجاب ظلمت شب را به آفتاب مده ۱
دل خراب به چشم تو حال خود می گفت
به غمزه گفت که افسانه را به خواب مده ۲
به روز گریه دلم را شکیب می فرمود
به هایهای بگفتم سخن به آب مده ۳
چو ما ز لعل تو آب حیات می جوییم
بجانبی دگرم وعده سراب مده ۴
شراب ناب به افسردگان بده ساقی
چو من به بوی تو مستم مرا شراب مده ۵
صبا شمامه خاک دیار یار بیار
دگر مشام مرا زحمت گلاب مده ۶
بپوش سرّ حقایق ز سفله ، ابن حسام
خراج گنج معانی به هر خراب مده ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.