این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق است. او خود را پرندهای اسیر در دام معشوق میداند و از آرامش و رامشی که در کنار او یافته سخن میگوید. شاعر معشوق را چنان بلندمرتبه میداند که خاک آستانهاش را همتراز عرش میشمرد و حضور او را مایه حیات خود میداند. او زیباییهای معشوق را توصیف میکند و از جام بادهاش آرزوی شادمانی میکند.
این شعر دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۵۷ - من مرغ آشیانه قسدم به دام تو
ز آرامگه رمیده و یک چند رام تو ۱
ای ساکنان کوی ترا چشم روشنی
از خاک آستانه عرش احترام تو ۲
روح ملک به جبهه بساید هزار بار
خاکی که بر کشند برو نقش نام تو ۳
زنده شود به بوی تو عظم رمیم من
بر خاکم ار رسد قدم خوشخرام تو ۴
روی تو روز روشن و زلفت شب سیاه
فرخنده باد روز و شب و صبح وشام تو ۵
خوش می کشد به دایره خط زمرُّدی
برگرد شکَّرت لب یاقوت فام تو ۶
تا نسخ کرد ثلث عذارت خط غبار
نصفی خسوف یافت ز ماه تمام تو ۷
باشد صباح دور قیامت صبوح من
آن شب که جرعه ای بدهندم ز جام تو ۸
ابن حسام باده ی گلگون من ز دست
پاینده باد عشرت شرب مدام تو ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.