این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر با استفاده از استعارهها و کنایههای زیبا، به بیان احساسات و دردهای عشق میپردازد. در طول شعر، گفتوگویی بین شاعر و معشوق یا یک وجود معنوی صورت میگیرد که در آن شاعر از رنجهای عشق و جدایی میگوید و طرف مقابل با پاسخهای حکیمانه و معنوی او را تسلی میدهد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عارفانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و کنایههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۴۴ - بی نیازی از نیاز ما چه استغناست این
جور کم کن بر دلم کآخر نه از خاراست این ۱
گفتم ای سرو سهی بنشین که بنشیند بلا
گفت بنشینم ولیکن نه بلا بالاست این ۲
گفت رنگت سرخ دیدم این نه رنگ عاشقی است
گفتمش فیض دموع چشم خون پالاست این ۳
گفتم آن مشک سیه بر دامن خورشید چیست؟
گفت بر برگ گل تر عنبر سار است این ۴
گفتم از خون دلم گلگونه رنگین کرده ای
گفت بر نسرین نشان لاله حمراست این ۵
گفتمش چشمت برد از من دل و آرام و هوش
گفت ترک مست را اندیشه یغماست این ۶
گفت کام از لعل من می بایدت ابن حسام
گفتم آری طعنه طوطی شکر خاست این ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.