این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و شوق به معشوق، درد فراق، وصف حالات روحی و عاشقانه خود سخن میگوید. او از دلبستگی شدید، آتش عشق، و حالات بیقراری خود میگوید و از زاهد و دنیای مادی نیز عبور میکند. در نهایت، شاعر به آرزوی بازگشت به وطن و رهایی از قفس تن اشاره میکند.
متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه عمیق است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند درد فراق و جدایی نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد.
غزل ۱۳۴ - گفتم از سلسله ی موی تو پرهیز کنم
چون کنم بسته ی آن حلقه ی مشکین رسنم ۱
آتش چهر تو افروخته شد من چو سپند
جای آن هست اگر دیده بر آتش فکنم ۲
جرعه ای یافتم از جام تو در روز ازل
من از آن دور سراسیمه و بی خویشتنم ۳
زاهد از سیل سرشکم به سلامت مگذر
تا در این ورطه ی خوناب نیفتی که منم ۴
ز آتش شوق تو هر جا برم نام لبت
نفس دود برآید به دماغ از دهنم ۵
من که با داغ تو میرم چو سر از کنج لحد
بر کنم زآتش دل سوخته یابی کفنم ۶
روز اول که مرا لطف تو با چندان عیب
بپذیرفت همانم به همان رد مکنم ۷
دلم از غربت دیرین بگرفت ابن حسام
در سر افتاد ز سر باز هوای وطنم ۸
طایر گلشن قدسم به نشیمنگه خاک
عاقبت زین قفس خاکی تن بر شکنم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.