غزل ۱۱۲ - غمزه ی تیز ترا سینه ی من شد هدف

غمزه ی تیز ترا سینه ی من شد هدف
خون دلم گو بریز اینت مرا صد شرف ۱

در صف تو عاشقان جامه به خون شسته اند
تا که شود در میان یا که رود پیش صف ۲

دل به کمند تو باز بسته از آن شد که هست
سایه ی موی ترا نور خدا در کنف ۳

غرقه ی بحر عمیق از پی دُردانه ایم
یا برود سر ز دست یا گهر آید به کف ۴

عمر که بی یاد دوست می گذرد عمر نیست
تا نکنی عمر من عمر گرامی تلف ۵

جان ودل عارفان صید کمند تواند
کی بود آخر ترا میل به صید عجف ۶

فتنه نشان می دهند رو به طلب شحنه ای
فتنه نشان تو بس شحنه ی دشت نجف ۷

ابن حسام این سخن وسع بیان تو نیست
اَلهَمَنی مُلهَمٌ عَرَّفَنی مَن عَرف ۸

لؤلؤ نظم خوشاب زاده ی طبع من است
دُرّ گرانمایه را پاک بباید صدف ۹