این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از عناصر طبیعت و نمادهای عرفانی مانند هدهد، سلیمان، و آب حیوان برای بیان مفاهیم معنوی و عشق الهی استفاده میکند. شاعر از زبان عاشقی سخن میگوید که به دنبال وصال و فیض الهی است و از معشوق (که میتواند نماد خدا یا معشوق زمینی باشد) طلب بخشش و لطف میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و نمادها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۰۱ - بیا که مجلس انس است و دلستان جان بخش
همی کند ز گلزرا قدس ریحان بخش ۱
بیا که هدهد هادی به لحن داوودی
حدیث می کند از منطق سلیمان بخش ۲
آیا رسیده به سر چشمه ی زلال وصال
به عاشقان جگر تشنه آب حیوان بخش ۳
به رهروان بیابان وادی ایمان
ز طور قرب شب تیره نور غرفان بخش ۴
ز فیض لم یزلی آنچه عین بهبودست
کرشمه ای کن و از لطف خود مرا آن بخش ۵
چو ما به درد و دوای تو از تو خرسندیم
تو خواه درد بیفزای و خواه درمان بخش ۶
سیاهکاری ابن حسام سرگردان
به جعد تافته ی طرّه پریشان بخش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.