غزل ۷۹ - ما را به جای آب اگر از دیده خون رود

ما را به جای آب اگر از دیده خون رود
چون رفت جان هرآینه صبر و سکون رود ۱

از گوشه ی جگر نرود داغ او مرا
آری ز سینه داغ جگرگوشه چون رود ۲

سیماب آه من بکند چرخ را سیاه
گر آه من به گنبد سیمابگون رود ۳

برکوه اگر نهند تحمل نیاورد
آنچه از غم تو بر دل زار و زبون رود ۴

تریاک روزگار نباشد دوا رسان
انرا که زهر داغ تو اندر درون رود ۵

چون دل به قوت ملکیّت برد شکیب
صبر از دریچه ی بشریّت برون رود ۶

عقل جنون گرفته فروشد به کوی غم
ترسم که عقل درسرکارجنون رود ۷

هردم زچشم من بچکد اشک لاله رنگ
درچشم کان خیال رخ لاله گون رود ۸

کوروکبود چرخ که از جور روزگار
برمن هر آنچه می رود از چرخ دون رود ۹

ابن حسام از در دولت پناه دوست
بر وعده ی پناهگه آخر برون رود ۱۰