این شعر بیانگر درد و رنج عاشقانه و غمانگیز شاعر است که از فراق و دوری معشوق رنج میبرد. شاعر از بیقراری، بیصبری و تأثیر عمیق غم بر دلش سخن میگوید و از ناتوانی در تحمل این درد شکایت دارد. همچنین، او از بیعدالتی روزگار و تأثیرات منفی آن بر زندگی خود گله میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و غمانگیز است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، برخی از مضامین مانند شکایت از روزگار و ناامیدی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامناسب باشد.
غزل ۷۹ - ما را به جای آب اگر از دیده خون رود
چون رفت جان هرآینه صبر و سکون رود ۱
از گوشه ی جگر نرود داغ او مرا
آری ز سینه داغ جگرگوشه چون رود ۲
سیماب آه من بکند چرخ را سیاه
گر آه من به گنبد سیمابگون رود ۳
برکوه اگر نهند تحمل نیاورد
آنچه از غم تو بر دل زار و زبون رود ۴
تریاک روزگار نباشد دوا رسان
انرا که زهر داغ تو اندر درون رود ۵
چون دل به قوت ملکیّت برد شکیب
صبر از دریچه ی بشریّت برون رود ۶
عقل جنون گرفته فروشد به کوی غم
ترسم که عقل درسرکارجنون رود ۷
هردم زچشم من بچکد اشک لاله رنگ
درچشم کان خیال رخ لاله گون رود ۸
کوروکبود چرخ که از جور روزگار
برمن هر آنچه می رود از چرخ دون رود ۹
ابن حسام از در دولت پناه دوست
بر وعده ی پناهگه آخر برون رود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.