غزل ۷۴ - عارض تو چون خط سیاه برآرد

عارض تو چون خط سیاه برآرد
دایره ی مشک گرد ماه برآرد ۱

یوسف دل شد اسیر چاه زنخدان
هم رسن زلف تو زچاه برآرد ۲

از نفس گرم من عذار بپوشان
کاینه زنگ از غبار آه برآرد ۳

درخم ابروت جان به سجده فرورفت
سرزقیامت ز سجده گاه برآرد ۴

از سر خاکم گیاه مهر تو روید
چون گلم از تربتم گیاه برآرد ۵

ابن حسام از تطاول سر زلفت
دست تظلّم به پادشاه برآرد ۶

داد دل من ز دست غمزه ی شوخت
گر ندهی دست دادخواه برآرد ۷