این شعر عاشقانه و غزلگونه، به بیان احساسات عمیق و عاشقانهی شاعر نسبت به معشوق میپردازد. شاعر از زیباییهای معشوق، درد فراق، و عشق بیپایان خود سخن میگوید و از تأثیرات این عشق بر روح و روان خود مینالد. همچنین، در ابیاتی به مفاهیمی مانند صبر، وفاداری، و تسلیم در برابر عشق اشاره شده است.
متن دارای مضامین عاشقانهی عمیق و گاه پیچیده است که درک کامل آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند درد عشق و فراق نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارد.
غزل ۷۰ - رخت نمونه ی صورت نگار چین باشد
عجب که درهمه چین صورتی چنین باشد ۱
به آستانه ی جنت فرو نیارد سر
سری که بر سر کوی تو برزمین باشد ۲
هوای باغ و تمنای راغ در سر نیست
مراکه داغ هوای تو بر جبین باشد ۳
دهان ز چشم من تنگدل چو پوشانی
مگیر خرده برآن کس که خرده بین باشد ۴
دلم زعشوه ی چشم تو چون تواند رست
که فتنه ایش زهر گوشه درکمین باشد ۵
بریخت مردم چشمت به غمزه خون دلم
برو حلال ولی مردمی نه این باشد ۶
اگر نوازی و گر می کشی ترا زیباست
که نازنین چه کند کان نه نازنین باشد ۷
ز دود سینه ی من گر حذرکنی شاید
که آه سوختگان دود آتشین باشد ۸
شکیب ابن حسام از لب تو ممکن نیست
مگس چگونه شکیبد چو انگبین باشد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.