این شعر عاشقانه و غزلگونه، توصیفی زیبا از معشوق و ویژگیهای او مانند قد بلند، ابروی کمانی، و خط زیبا ارائه میدهد. همچنین، شاعر از درد فراق و رنجهای عشق سخن میگوید و از طعن مردم شکایت دارد. در انتها، شعر به توصیف گریههای عاشقانه و اشکهای خونین میپردازد.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات بهکاررفته در آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۶۲ - تاقامت چو سرو تو بالا کشیده اند
درچشمم آن خیال چه رعنا کشیده اند ۱
دامن کشان به باغ گذر کن که سرو را
دامن ز رشک قد تو در پا کشیده اند ۲
نقش خیال ابروی شوخ کمان وشت
برکارگاه حسن چه زیبا کشیده اند ۳
مستوفیان کشور خوبی چو خطّ تو
حرفی دگر به دور قمر ناکشیده اند ۴
کارم به جان وکارد سوی استخوان رسید
از بس زبان طعن که در ما کشیده اند ۵
این مردمان دیده ی خونین سرشک من
هردم زگریه رخت به دریا کشیده اند ۶
ابن حسام لؤلؤ نظم خوشاب تو
چون رشته در حمایل جوزا کشیده اند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.