این شعر عاشقانه و عرفانی از درد دل و شوق دیدار معشوق سخن میگوید. شاعر با تصاویر زیبا مانند جراحت دل، لب معشوق، موج خون در چشم، و تشبیه زلف به شام و رخسار به صبح، احساسات خود را بیان میکند. همچنین، از عناصر طبیعت مانند گل و پرندگان برای توصیف حالات عاشقانه استفاده شده است.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی فاخر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. این شعر更适合 افرادی که با ادبیات کلاسیک آشنایی نسبی دارند و میتوانند از زیباییهای آن لذت ببرند.
غزل ۳۶ - مسلمانان دلی دارم جراحت
ندانم تا مرا زین دل چه راحت ۱
لبم ریش دلم را تازه دارد
ز بس کان لب همی ریزد ملاحت ۲
بیا کر حسرت لعل تو چشمم
میان موج خون دارد سیاحت ۳
چو صبحت دوش دیدم بر سر بام
به شب پنداشتم الشَّمس لاحَت ۴
سر زلف تو شام است و رخت صبح
مبارک باد شامت با صباحت ۵
دگر بر هم نیارد دیده نرگس
که گل بیدار شد و الطَّیرُ ناحَت ۶
لب ابن حسام از شوق آن لب
ز طوطی می برد گوی فصاحت ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.